Mgławica Rosette początek testów refraktora APO

Mgławica Rozeta (znana również jako NGC 2237) – obszar H II i mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Jednorożca. Została odkryta przez Lewisa Swifta w 1871 roku. NGC 2237 znajduje się w odległości około 5200 lat świetlnych od Ziemi i rozciąga na obszarze 100 lat świetlnych. Nazwa Mgławica Rozeta została nadana tej mgławicy ze względu na jej kwiecisty kształt. Wewnątrz mgławicy znajduje się gromada otwarta NGC 2244 składająca się z jasnych i młodych gwiazd. Gwiazdy te powstały z materii mgławicy około 4 milionów lat temu. Wiatry gwiazdowe wywołane przez młode gwiazdy wydmuchały dziurę w centralnej części mgławicy izolowanej przez warstwy pyłu oraz gorącego gazu. Świecenie Mgławicy Rozeta jest skutkiem ultrafioletowego promieniowania wywołanego przez gorące gwiazdy gromady. Źródło WikipediaWięcej...

M42 Wielka Mgławica w Orionie

Wielka Mgławica w Orionie (krócej: Mgławica Oriona, znana również jako Messier 42, M42 lub NGC 1976) – najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem. Znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na południe od jego Pasa. M42 jest odległa od Ziemi o 1344±20 lat świetlnych i stąd jest najbliższym nam obszarem gwiazdotwórczym. Ma średnicę ok. 30 lat świetlnych. Mgławica jest jednym z najpopularniejszych obiektów obserwacji i badań, zarówno przy użyciu instrumentów naziemnych, jak i teleskopów kosmicznych. Mgławica Oriona jest częścią kompleksu mgławic znanego jako Obłok Molekularny w Orionie. Wokół gwiazd mgławicy zaobserwowano dyski protoplanetarne, brązowe karły, turbulentne przepływy wielkich ilości gazu oraz efekty fotojonizacyjne. Źródło WikipediaWięcej...

B33 Mgławica Koński Łeb

Mgławica Koński Łeb (znana także jako Barnard 33 wewnątrz IC 434) – ciemna mgławica znajdująca się w konstelacji Oriona. Mgławica jest położona zaraz poniżej gwiazdy Alnitak, najbardziej wysuniętej na wschód gwiazdy Pasa Oriona i jest częścią znacznie większego Zespołu Obłoków Molekularnych Oriona. Leży w przybliżeniu 1500 lat świetlnych od Ziemi i ma średnicę w przybliżeniu 3,5 roku świetlnego. Czerwony blask pochodzi od gazu wodorowego głównie za Mgławicą Koński Łeb, zjonizowanego przez pobliską gwiazdę Sigma Orionis. Mgławicę tą rozjaśnia znajdująca się za nią mgławica emisyjna IC 434[1]. Ciemność mgławicy Koński Łeb jest spowodowana głównie przez gęstą warstwę pyłu, chociaż dolna część szyi Końskiego Łba rzuca cień na lewo. Strumienie gazu opuszczającego mgławicę są skierowywane przez silne pole magnetyczne. Jasne punkty przy podstawie mgławicy Koński Łeb to młode gwiazdy w procesie formowania. Źródło WikipediaWięcej...

Zaćmienie Słońca częściowe

4.01.2011 miało miejsce zaćmienie Słońca, które w Polsce było jedynie częściowym zaćmieniem i sięgało około 75% tarczy naszej gwiazdy. Niestety w tym momencie byłem w pracy więc jedynie co mogłem zrobić to wykorzystać luki w pracy, chwycić aparat firmowy i bez statywu spróbować cokolwiek zarejestrować.  

Więcej...

M31 Wielka Galaktyka w Andromedzie

Galaktyka Andromedy (zwana również Messier 31, M31 lub NGC 224, a wcześniej także Wielką Mgławicą w Andromedzie) – galaktyka spiralna, leżąca około 2,52 miliona lat świetlnych od Ziemi w gwiazdozbiorze Andromedy. Do niedawna sądzono, że Galaktyka Andromedy jest największą galaktyką w Grupie Lokalnej, w skład której oprócz niej wchodzą również Droga Mleczna, Galaktyka Trójkąta oraz około 50 mniejszych galaktyk. Obecnie, na podstawie dokładniejszych obliczeń opartych na nowszych danych obserwacyjnych, uważa się, że Droga Mleczna zawiera więcej ciemnej materii i może być najmasywniejszym obiektem w grupie. Wciąż jednak Galaktyka Andromedy zawiera znacznie więcej gwiazd, a ostatnie obserwacje przy pomocy Teleskopu Spitzera pozwalają szacować ich liczbę na około bilion. Galaktyka Andromedy jest największą i najjaśniejszą galaktyką nieba północnego. Doskonale widać ją nawet przez małe lornetki. Obserwacje można prowadzić także gołym okiem, niekiedy nawet na przedmieściach większych miast. W obszarach izolowanych od oświetlenia widoczna jest jako niewielka mgiełka, jednak jej całkowita średnica kątowa przewyższa sześciokrotnie kątowe rozmiary Księżyca. M31 jest jedną z niewielu galaktyk, których widma wykazują przesunięcie ku fioletowi. Jej prędkość radialna względem Słońca równa jest około 300 kilometrów na sekundę[1]. Po odliczeniu prędkości poruszania się Układu Słonecznego wewnątrz Drogi Mlecznej, uzyskamy prędkość zbliżania się naszej Galaktyki i Galaktyki Andromedy – jest ona równa około 100 km/s. Jakkolwiek nie oznacza to, że obie galaktyki na pewno zderzą się w odległej przyszłości, gdyż styczna składowa wektora prędkości M31 pozostaje nieznana. Jeśli jednak Galaktyka Andromedy rzeczywiście jest na kursie kolizyjnym z Drogą Mleczną, początek zderzenia nastąpi za około 3 miliardy lat. Obie galaktyki najprawdopodobniej stworzyłyby wtedy ogromną galaktykę eliptyczną. Takie zderzenia są pospolite we wszechświecie, można je obserwować również teraz. Źródło WikipediaWięcej...

NGC 6946

Z naszego miejsca w Galaktyce Mlecznej Drogi NGC 6946 widzimy zwróconą do nas. Duża, piękna galaktyka spiralna znajduje się jakieś 10 milionów lat świetlnych stąd, za woalem gwiazd tła wysokiego i odległego gwiazdozbioru Cefeusza (Cepheus). Barwa galaktyki wykazuje uderzającą zmianę w miarę przechodzenia od jasnego jądra na zewnątrz, w kierunku słabych, pofragmentowanych ramion spiralnych. Od żółtawego światła starych gwiazd w centrum do młodych, niebieskich gromad gwiazdowych i czerwonawych regionów gwiazdotwórczych. NGC 6946 jest jasna także w świetle podczerwonym oraz bogata w gaz i pył wykazując wysokie tempo narodzin i zgonów gwiazd. W ciągu XX stulecia, w NGC 6946 odkryto co najmniej sześć supernowych - śmiertelnych eksplozji masywnych gwiazd. Na tym wyraźnym, złożonym barwnym obrazie cyfrowym dostrzec można niewielką poprzeczkę we wspaniałym wnętrzu galaktyki. Źródło: apod.pl Więcej...

NGC 6960 Miotła Wiedźmy

NGC 6960 znana też jako Mgławica Miotła Wiedźmy – pozostałość po supernowej, znajdująca się w konstelacji Łabędzia. Została odkryta 7 września 1784 roku przez Williama Herschela. Znajduje się w odległości około 1400 lat świetlnych od Ziemi. NGC 6960 jest tylko zachodnią częścią większej pozostałości po supernowej określanej jako Pętla Łabędzia. Obiekt ten ma ponad trzykrotnie większą rozpiętość niż kątowe rozmiary Księżyca w pełni. Jasna gwiazda 52 Cygni znajdująca się na środku NGC 6960 nie jest związana z tą supernową. Jest ona widoczna na nocym niebie gołym okiem i jest obiektem przedniego planu. Kolory uzyskiwane przez NGC 6960 są wywoływane przez gwałtownie poruszający się gaz z prędkościami rzędu 1,4 miliona km/s, zderzający i energetyzujący cząsteczki gazu napotkane w okolicy. Źródło WikipediaWięcej...

M27 Mgławica Hantle

Mgławica Hantle (znana także jako M27 lub NGC 6853) – mgławica planetarna znajdująca się w gwiazdozbiorze Liska. Została odkryta w 1764 przez Charlesa Messiera, a nazwana przez Lorda Rosse'a, który obserwował ją w latach 40. XIX wieku, przy pomocy 1,8 metrowego teleskopu zwierciadlanego. Według obecnie przyjętej teorii dotyczącej ewolucji gwiazd, mgławica ta powstała w miejscu, gdzie jeszcze ok. miliona lat temu istniała gwiazda o masie kilkakrotnie większej od masy Słońca. Po przejściu przez fazę czerwonego olbrzyma, gwiazda ta przekształciła się w zmienną gwiazdę typu AGB, wyrzucającą w przestrzeń duże ilości materii. Z tej materii utworzyła się Mgławica Hantle. Pozostałością macierzystej gwiazdy mgławicy jest położony centralnie biały karzeł o masie 0,56 masy Słońca. Źródło WikipediaWięcej...

Głowa Pelikana czyli mój debiut w Ha-alpha

Mgławica Pelikan (znana również jako IC 5070 oraz IC 5067 i IC 5068) – obszar H II stanowiący całość z mgławicą Ameryka Północna w konstelacji Łabędzia. Mgławica ta znajduje się w odległości około 2000 lat świetlnych od Ziemi. Kształtem przypomina pelikana. Mgławica Pelikan znajduje się na dużym obszarze emisji mgławic w konstelacji Łabędzia, blisko gwiazdy Deneb. Od większej i jaśniejszej mgławicy Ameryka Północna jest optycznie rozdzielona przez molekularne chmury ciemnego pyłu znanego jako ciemna mgławica LDN 935. Mgławica Pelikan jest obiektem wielu badań, ponieważ stanowi mieszankę szczególnie aktywnych formacji gwiazd oraz zmieniających się chmur gazu. W związku z małymi energiami chmury gazu powoli przekształcają się od gazu zimnego do gorącego, powodując jonizację warstw zewnętrznych. Szczególnie gęste włókna zimnego gazu są nadal widoczne. Na obszarze Mgławicy Pelikan oraz Mgławicy Ameryka Północna można wyróżnić trzy gromady gwiazd. Jednak obecnie nie można o nich powiedzieć z całą pewnością że, stanowią część tej mgławicy. Obiekt NGC 6996 prawdopodobnie nie jest prawdziwą gromadą gwiazdową, lecz stanowi przykład asteryzmu jako jedynie przypadkowe ułożenie gwiazd znajdujących się w różnych odległościach. Obiekt ten często jest mylony z NGC 6997. NGC 6997 jest z całą pewnością gromadą gwiazdową, jednak jest to raczej gromada stara, która prawdopodobnie nie utworzyła się w tej mgławicy. Możliwe, że Collinder 428 jest gromadą związaną z mgławicą. Za miliony lat mgławica ta straci swój kształt, gdyż rozmieszczenie gwiazd i gazu będzie już zupełnie inne. Źródło WikipediaWięcej...

M51 Whirlpool Galaxy NGC 5194

Galaktyka Wir to klasyczna galaktyka spiralna. Odległa zaledwie o 30 milionów lat świetlnych, o średnicy całych 60 tysięcy lat światła M51, znana również jako NGC 5194, jest jedną z najjaśniejszych i najbardziej malowniczych galaktyk na niebie. M51 to galaktyka spiralna typu Sc dominująca w całej grupie galaktyk. Astronomowie zastanawiają się, czy spiralna struktura M51 jest wynikiem przede wszystkim oddziaływania grawitacyjnego z mniejszą galaktyką, tuż ponad górną krawędzią tego cyfrowo wyostrzonego obrazu. Źródło WikipediaWięcej...

M106

Znana lepiej jako M106, jasna galaktyka spiralna NGC 4258 ma rozmiary około 30 tysięcy lat świetlnych i znajduje się w odległości 21 milionów lat świetlnych w północnym gwiazdozbiorze Psów Gończych (Canes Venatici). Żółte i czerwone barwy na tym złożonym zdjęciu przedstawiają wydatne ramiona spiralne galaktyki widziane w zakresie optycznym i podczerwonym. Lecz promieniowanie rentgenowskie oraz dane radiowe (niebieski i purpurowy) ukazują dwa, dodatkowe ramiona spiralne nie pokrywające się z bardziej znajomymi śladami gwiazd, gazu i pyłu. Analiza danych rentgenowskich i radiowych sugeruje, że niezwykłe ramiona złożone są z materii rozgrzanej przez fale uderzeniowe. Potężne dżety, odkryte na falach radiowych, powstające w jądrze galaktyki zapewne przenoszą szoki do wnętrza dysku NGC 4258. Źródło: APOD.plWięcej...

M63 z najnowszego setupu

Galaktyka Słonecznik (Messier 63, M63, NGC 5055) - galaktyka spiralna w gwiazdozbiorze Psy Gończe. Odkrył ją Pierre Méchain 14 czerwca 1779 roku, był to pierwszy odkryty przez niego tego typu obiekt. Tego samego dnia M63 znalazła się w katalogu Messiera. William Parsons wymienia M63 jako jedną z 14 "spiralnych mgławic" odkrytych do 1850. Galaktyka Słonecznik należy do tej samej grupy co położona 6° na północ galaktyka M51.W ramionach spiralnych Galaktyki Słonecznik odkryto chmury molekularne o masach rzędu miliona mas Słońca i rozmiarach ok. 100. Źródło Wikipedia Do tej pory w M63 zaobserwowano jedną supernową - SN 1971I. Rozbłysła 25 maja 1971 r., należała do typu I, osiągnęła jasność 11,8m.Więcej...

M45 Plejady z nowego setupu

Plejady (w katalogu Messiera M45 lub Messier 45; inne nazwy: Baby, Kurczęta, Kokoszki, Siedem Sióstr, Subaru, Kościół Masoński) – są najbardziej znaną gromadą otwartą na niebie. Swoją popularność zawdzięczają głównie temu, że można je swobodnie podziwiać nawet nieuzbrojonym okiem. Gromada ta znajduje się w gwiazdozbiorze Byka i jest odległa od nas o około 400 lat świetlnych (126 parseków). Pomimo tego, że Plejady widać gołym okiem, lepszy efekt wizualny osiągniemy używając zwykłej lornetki. Plejady mają charakterystyczny kształt, który przypomina znacznie pomniejszoną Wielką Niedźwiedzicę. Zawiera ona kilkaset gwiazd, spośród których 10 najjaśniejszych ma indywidualne nazwy. Są to: Taygeta, Maja, Asterope, Sterope II, Merope, Plejone, Alkione, Atlas, Celaeno i Elektra. Cała gromada jest otoczona bardzo słabo widzialną mgławicą refleksyjną, pozostałością po "gwiezdnym żłobku", który wyprodukował te gwiazdy. Mgławicę tę najlepiej widać na zdjęciach wykonanych techniką długiego naświetlania. Źródło: WikipediaWięcej...

Mgławica Veil NGC 6992 z filtrem UHC-S

Ngc 6992 Mgławica Velon, jest fragmentem Pętli Łabędzia dużej, stosunkowo słabej pozostałości po supernowej, znajdująca się w konstelacji Łabędzia. Poszczególne części tej mgławicy zostały odkryte 5 i 7 września 1784 roku przez Williama Herschela oraz 7 września 1825 roku przez Johna Herschela . Znajduje się w odległości około 1440 lat świetlnych od Ziemi. Źródło www.astrofotografia.com.pl Wybuch supernowej, który zainicjował powstanie Pętli Łabędzia wydarzył się około 10.000 lat temu. Zajmuje ona obszar około 80 lat świetlnych czyli 3 stopnie nieba w gwiazdozbiorze Łabędzia. Fala uderzeniowa powstała w wyniku wybuchu wytworzyła delikatne struktury żarzącego się gazu zderzając się z nieruchomymi gazami ośrodka międzygwiazdowego z prędkością blisko 20.000 km/s. Więcej...

M33 Galaktyka w Trójkącie

Galaktyka Trójkąta (znana również jako Messier 33, M33, NGC 598), galaktyka w gwiazdozbiorze Trójkąt, po Galaktyce Andromedy druga najjaśniejsza galaktyka spiralna na niebie. Zaliczana do Lokalnej Grupy Galaktyk, do której należy również nasza Galaktyka. Mając dobry wzrok, uda nam się dostrzec ją gołym okiem. Jasność obserwowana tej mglistej plamki o rozmiarach 60' × 40' wynosi 5,7m, natomiast jasność absolutna -19m. Masa jej wyliczana jest na 2,0 × 1010 masy Słońca. Rzeczywista średnica galaktyki to 60 000 lat świetlnych. Jest to galaktyka typu Sc i leży w odległości 2,9 miliona lat świetlnych (według aktualnych oszacowań). Między innymi właśnie w tej mgławicy (jak wtedy nazywano galaktyki), w roku 1924 amerykański astronom Edwin Powell Hubble odkrył bardzo słabe cefeidy niemal 18m i doszedł do przekonania, że wraz z mgławicami, w których się znajdują, muszą być bardzo odległe od naszej galaktyki i że są to właściwie inne galaktyki. Źródło WikipediaWięcej...

M52 i majacząca NGC7635 Bubble Nebula

Messier 52 (M52, NGC 7654) - gromada otwarta w gwiazdozbiorze Kasjopei. Odkrył ją w 1774 roku Charles Messier podczas obserwacji komety (w katalogu od 7 września 1774 roku). Nie jest znana dokładna odległość M52 od Ziemi. Podaje się wartości od 3 do 7 tys. lat świetlnych. Obserwowana średnica gromady wynosi około 13 minut kątowych, co w zależności od przyjętej odległości odpowiada od 11 do 26 ly. Wiek M52 wynosi jedynie około 35 milionów lat. Według obserwacji Ake Wallenquista z 1959 roku gromada w promieniu 9' od centrum zawiera 193 gwiazdy (gęstość wynosi około 3 gwiazd na parsek²). Najjaśniejsza z nich należąca do ciągu głównego ma jasność obserwowaną 11,0m i należy do typu widmowego B7. Jaśniejsze od niej są dwa żółte olbrzymy – jasność pierwszego sięga 7,77m (typ widmowy F9), natomiast drugiego – 8,22m (typ G8). Około 35' na południowy zachód od M52 znajduje się mgławica NGC7635 Bubble Nebula widoczna na zdjęciu jako czerwona mgiełka z charakterystycznym bąblem. Źródło WikipediaWięcej...

NGC 7000 kawałek Ameryki

Mgławica Ameryka Północna (również NGC 7000) to gazowo-pyłowa mgławica w gwiazdozbiorze Łabędzia o rozmiarach kątowych 120' × 100', przypominająca kształtem kontynent amerykański. Należy do najpiękniejszych obiektów w gwiazdozbiorze. Jej okazałość może być jednak w pełni dostrzeżona dopiero na fotografiach. Mgławicę oświetla gwiazda Deneb. Amerykę Północną możemy zobaczyć nie tylko na fotografii, ale nawet posługując się lornetką. Znajduje się ona w odległości ok. 1500-2000 lat świetlnych [1][2] i ma wielkość 50 lat świetlnych [3]. Całkowita masa mgławicy równa się masie 100 naszych Słońc. Mgławica Ameryka Północna stanowi całość wraz z mgławicą Pelikan. Od mniejszej i ciemniejszej mgławicy Pelikan jest optycznie rozdzielona przez molekularne chmury ciemnego pyłu znanego jako ciemna mgławica LDN 935. Obszar mgławicy położony podobnie jak Ameryka Środkowa oraz Meksyk jest nazywany 'Murem Łabędzia'. Składa się on z pokładów gorącego gazu, pyłu oraz nowo uformowanych gwiazd. Mur Łabędzia jest podświetlany oraz zerodowany przez jasne, młode gwiazdy, częściowo ukryte przez ciemny pył, które same wyprodukowały. Źródło WikipediaWięcej...

M27 mgławica Hantle

Mgławica Hantle (znana także jako M27 lub NGC 6853) jest mgławicą planetarną znajdującą się w gwiazdozbiorze Liska. Została odkryta w 1764 przez Charlesa Messiera, a nazwana przez Lorda Rosse'a, który obserwował ją w latach 40. XIX wieku, przy pomocy 1,8 metrowego teleskopu zwierciadlanego. Pochodzenie mgławicy Według obecnie przyjętej teorii dotyczącej ewolucji gwiazd, mgławica ta powstała w miejscu, gdzie jeszcze ok. miliona lat temu istniała gwiazda o masie kilkakrotnie większej od masy Słońca. Po przejściu przez fazę czerwonego olbrzyma, gwiazda ta przekształciła się w zmienną gwiazdę typu AGB, wyrzucającą w przestrzeń duże ilości materii. Z tej materii utworzyła się Mgławica Hantle. Pozostałością macierzystej gwiazdy mgławicy jest położony centralnie biały karzeł o masie 0,56 masy Słońca. Źródło WikipediaWięcej...

M13 czyli moja pierwsza … kulka

Gromada Herkulesa (znana również jako Messier 13, M13 lub NGC 6205) jest gromadą kulistą w gwiazdozbiorze Herkulesa. M13 jest gromadą o średnicy około 165 lat świetlnych i znajduje się w odległości 25,1 tysiąca lat świetlnych od Ziemi. Jako obiekt o jasności 5,8 magnitudo, zajmująca na niebie obszar 20 minut łukowych, Gromada Herkulesa jest widoczna gołym okiem tylko w bardzo sprzyjających warunkach. W pobliżu, 28 minut kątowych na północny wschód, widoczny jest inny ciekawy obiekt, galaktyka NGC 6207. Źródło WikipediaWięcej...

M57 Mgławica Pierścieniowa w Lutni

M57 Mgławica planetarna z naszej Galaktyki obecnie przyjmuje się że znajduje się w odległości około 2,3 tys. lat świetlnych (ok 700 parseków) od Ziemi i zbliża się z prędkością 19,2 km/s[11]. Według wcześniejszych oszacowań opartych na różnych modelach dystans miał wynosić od około 1 do 5 tysięcy lat swietlnych. Wymiary obserwowane mgławicy wynoszą około 1,4 na 1,0 minut kątowych, co odpowiada wymiarom rzeczywistym ok 1,9 na 1,3 roku świetlnego. Znając aktualne wymiary obserwowane i szybkość ekspansji wiek mgławicy można zgrubsza oszacować na około 6-8 tysięcy lat. Prędkość ekspansji mgławicy szacuje się na 20-30 km/s. Centralna gwiazda mgławicy, oznaczana jako HD 175353, została odkryta w roku 1800 przez niemieckiego astronoma Friedricha von Hahna przy użyciu teleskopu o ogniskowej długości 20 stóp. Jest ona białym karłem o wielkości planety o jasności obserwowanej 14,7m[2] i jasności absolutnej ok 5-6m (niewiele słabsza niż słoneczna). Jest pozostałością po podobnej, jednak prawdopodobnie nieco masywniejszej od Słońca gwiazdy, która odrzuciła swoje zewnętrzne warstwy. Stało się to gdy gwiazda była czerwonym olbrzymem podobnym do Miry Ceti. Teraz temperatura gwiazdy sięga 100 tysięcy kelwinów, jednak wkrótce zacznie stygnąć świecąc jako biały karzeł przez kilka miliardów lat po czym zakończy swój żywot jako czarny karzeł. Źródło WikipediaWięcej...